روش یک دقیقه ای برای مدیریت خشم

ارسال شده توسط

زمانیکه حس می کنیم با ما رفتار بری شده، به خود می گوییم که نمی توانیم ببینیم کسی با ما به این صورت برخورد می کند. اگر شرایطی که موجب عصبانیت شما می شود را به عنوان یک مشکلی که نیاز به راه حل دارد ببینید، می توانید واکنش های خود را کنترل کنید. در نتیجه هر موقع که شرایطی خلاف میل شما اتفاق افتد، دیگر ناراحت نمی شوید. اینجا سه راه برای کنترل خشم به شما معرفی کرده ایم: 

  1. خشم خود را بشناسید: برای کنترل خشم باید بتوانید آن را به دست گیرید. وقتی چنین تجربه ای داشتید، ابتدا سعی کنید آن لحظه متوجه خشم خود شوید. سعی نکنید این حس خود را نادیده بگیرید یا برای خود یا اطرافیانتان توجیه کنید. نادیده گرفتن عصبانیت باعث می شود به راه حل برای کنترل و مدیریت آن فکر نکنید.
  2. مسئولیت خشم خود را بپذیرید: معمولا وقتی عصبانی می شویم، می خواهیم مسئولیت آن را به دوش بقیه بسپاریم. خود را کنار کشیده و می گوییم "فلانی من را عصبانی کرد"، "او باعث عصبانیت من شد" و غیره. باید با خود تمرین کنید تا متوجه شوید که شما این حس را برای خود ساخته اید. وقتی عصبی می شوید به خود بگویید "ممکن است او کار بدی کرده باشد. اما چیزی که من به خودم می گویم دلیل عصبانیتم می شود. من خودم را با افکار و حرف هایی که به خودم میزنم عصبانی می کنم". شما باید متوجه این موضوع شوید که خودتان با حرف هایی که به خود در شرایط سخت می زنید، موجب شدت گرفتن خشمتان می شوید.
  3. صحبت خشمگین با خود را به صحبت آرام با خود تغییر دهید: همانطور که می توانید با افکارتان خود را عصبی کنید، می توانید خود را آرام نیز کنید. ابتدا سعی کنید با نوشیدن یک لیوان  آب، فکر به تصویری آرام و زیبا از طبیعت یا شمارش تا ۱۰ خونسردی خود را حفظ نمایید. سپس با خود با ملایمت بیشتری صحبت کرده و با حس عصبانیت مقابله نمایید. هر موقع کسی موجب ناراحتی شما می شود این سوال ها را از خودتان بپرسید:
  1. آیا واقعا از زدن این حرف منظوری داشت؟ و یا این روش بی فایده ی او در مدیریت مشکلاتش است؟
  2. آیا دارم این موضوع را بیش از اندازه شخصی می کنم؟
  3. آیا راه دیگری برای رویارویی با این موضوع یه جز شخصی کردن آن وجود دارد؟

وقتی یک موضوع محرک را برای خود شخصی می کنید، اولین واکنش شما به آن موضوع، دفاع کردن از خود و یا موضع گیری است. بعدتر متوجه می شوید که در آن لحظه نیاز به عصبانیت چندانی هم نبوده است.

منبع: psychologytoday